W wykazie chorób zawodowych dla astmy oskrzelowej określono okres 1 roku od zakończenia pracy w narażeniu. Pozostałe podane okresy są niezgodne z rozporządzeniem (zatrucia ostre 3 dni, przewlekłe choroby narządu głosu 2 lata, choroba dekompresyjna 5 lat).

Ustawa o emeryturach i rentach z FUS stanowi, że za drogę do pracy lub z pracy uważa się także drogę do miejsca lub z miejsca innego zatrudnienia, zwykłego wykonywania funkcji zawodowych lub społecznych, zwykłego spożywania posiłków oraz odbywania nauki. Droga nie musi być najkrótsza, lecz najdogodniejsza komunikacyjnie, a przerwanie uzasadnione życiowo (np. odprowadzenie dziecka) nie pozbawia zdarzenia charakteru wypadku w drodze.

Do lekkiego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu powodującą istotne obniżenie zdolności do wykonywania pracy w porównaniu z osobą o podobnych kwalifikacjach z pełną sprawnością. Odpowiedzi C i D opisują kryteria stopnia umiarkowanego i znacznego (niezdolność do pracy lub praca chroniona).

Zgodnie z ustawą o systemie ubezpieczeń społecznych nadzór nad zgodnością działań ZUS z obowiązującymi przepisami sprawuje minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego. Prezes ZUS i Rada Nadzorcza są organami samego Zakładu, a nie organem nadzoru zewnętrznego.

Obowiązkowo ubezpieczeniu wypadkowemu podlegają osoby objęte obowiązkowo ubezpieczeniami emerytalnym i rentowymi, w tym pracownicy. Bezrobotni pobierający zasiłek lub świadczenie integracyjne oraz posłowie do Parlamentu Europejskiego są wprost wyłączeni z ubezpieczenia wypadkowego.

Orzeczenie lekarza orzecznika lub komisji lekarskiej ZUS o częściowej albo całkowitej niezdolności do pracy jest podstawą do przyznania renty z tytułu niezdolności do pracy. Dodatek pielęgnacyjny wymaga orzeczenia o niezdolności do samodzielnej egzystencji, a zasiłek chorobowy nie wynika z orzeczenia o niezdolności do pracy w rozumieniu rentowym.

W postępowaniu z ustawy wypadkowej związek śmierci ubezpieczonego z wypadkiem przy pracy (lub chorobą zawodową) ustala lekarz orzecznik ZUS, a w razie sprzeciwu komisja lekarska ZUS. NFZ ani izby lekarskie nie prowadzą orzecznictwa w sprawach świadczeń z ubezpieczenia wypadkowego.

Zgodnie z ustawą o rehabilitacji zawodowej i społecznej osoby do 16. roku życia zalicza się do niepełnosprawnych, jeżeli naruszenie sprawności ma przewidywany okres trwania powyżej 12 miesięcy i powoduje konieczność zapewnienia całkowitej opieki lub pomocy przewyższającej wsparcie potrzebne rówieśnikom. Krótsze okresy nie spełniają ustawowego kryterium.

Art. 59 ustawy zasiłkowej wymienia uprawnienia lekarza orzecznika ZUS: badanie ubezpieczonego (także w miejscu pobytu), skierowanie na badanie specjalistyczne przez lekarza konsultanta ZUS, zlecenie badań pomocniczych w wyznaczonym terminie oraz żądanie dokumentacji medycznej. Skierowanie na obserwację szpitalną nie mieści się w tym katalogu.

Zgodnie z ustawą o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy ciężki wypadek to taki, w wyniku którego nastąpiło ciężkie uszkodzenie ciała (m.in. utrata wzroku, słuchu, mowy, zdolności rozrodczej, choroba psychiczna, trwała choroba nieuleczalna). Wypadek zbiorowy dotyczy co najmniej dwóch osób, a kategorie lekki, umiarkowany czy izolowany nie występują w ustawie.

Zasiłek chorobowy jest świadczeniem z ubezpieczenia chorobowego, więc nie przysługuje osobie nieubezpieczonej. W przypadku pobytu w stacjonarnym zakładzie lecznictwa odwykowego czy w szpitalu zasiłek przysługuje (w obniżonej wysokości), a badania dla kandydatów na dawców są wprost wymienione jako podstawa wypłaty świadczenia.

Wykonywanie czynności na rzecz pracodawcy nawet bez polecenia mieści się w definicji wypadku przy pracy (art. 3 ust. 1 pkt 2), natomiast podróż służbowa, szkolenie w zakresie powszechnej samoobrony i zadania zlecone przez organizacje związkowe działające u pracodawcy są traktowane na równi z wypadkiem przy pracy (art. 3 ust. 2). Wszystkie wymienione sytuacje rodzą zatem skutki prawne wypadku przy pracy.

Powiatowy zespół orzeka na wniosek osoby zainteresowanej lub jej przedstawiciela ustawowego, albo za ich zgodą na wniosek ośrodka pomocy społecznej. Postępowanie nie jest wszczynane z urzędu ani na wniosek szkoły, poradni czy prokuratora.

Lekarz orzecznik może skierować ubezpieczonego na badanie specjalistyczne wyłącznie do lekarza konsultanta ZUS, a nie do dowolnie wybranego lekarza. Pozostałe wymienione czynności (badanie w wyznaczonym miejscu lub w miejscu pobytu, żądanie dokumentacji, zlecenie badań pomocniczych) należą do jego ustawowych uprawnień.

Kodeks pracy (art. 229 §5) nakłada na pracodawcę obowiązek zapewnienia badań okresowych po zaprzestaniu pracy w kontakcie z substancjami rakotwórczymi lub pyłami zwłókniającymi, a także po rozwiązaniu stosunku pracy na wniosek zainteresowanego, przy czym koszty ponosi pracodawca. Wariant B jest błędny, bo obciąża kosztami pracownika.

Art. 13 ust. 5 ustawy o emeryturach i rentach z FUS definiuje niezdolność do samodzielnej egzystencji jako naruszenie sprawności organizmu powodujące konieczność stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innej osoby w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych. Sama pomoc w części czynności codziennych czy sprawach urzędowych nie spełnia tej definicji.

ZUS wydaje druki zaświadczeń lekarskich (formularze ZUS ZLA) wyłącznie lekarzom, którzy uzyskali od Zakładu upoważnienie do wystawiania zaświadczeń o czasowej niezdolności do pracy. Nie są one wydawane kierownikom placówek ani lekarzom orzecznikom ZUS, którzy nie wystawiają zwolnień.

Zgodnie z art. 14 ust. 2a ustawy o emeryturach i rentach z FUS od orzeczenia lekarza orzecznika przysługuje sprzeciw do komisji lekarskiej ZUS w terminie 14 dni od doręczenia orzeczenia. Komisje bioetyczne nie mają żadnych kompetencji orzeczniczych w sprawach rentowych.

Renta szkoleniowa przysługuje ubezpieczonemu spełniającemu warunki do renty z tytułu niezdolności do pracy, wobec którego orzeczono celowość przekwalifikowania zawodowego ze względu na niezdolność do pracy w dotychczasowym zawodzie. Orzeczenie częściowej lub całkowitej niezdolności do pracy samo w sobie uprawnia do renty z tytułu niezdolności do pracy, a nie do renty szkoleniowej.

Zasiłek pielęgnacyjny jest świadczeniem rodzinnym wypłacanym na podstawie ustawy o świadczeniach rodzinnych, a nie świadczeniem z ubezpieczenia chorobowego. Zasiłek chorobowy, świadczenie rehabilitacyjne, zasiłek wyrównawczy i opiekuńczy są wprost wymienione w ustawie zasiłkowej.

Wykaz chorób zawodowych nie obejmuje chorób układu krążenia, w tym zawału mięśnia sercowego. Pylica płuc, astma oskrzelowa, alergiczny nieżyt nosa i zespół wibracyjny są w wykazie wymienione.

Renta socjalna przysługuje osobie pełnoletniej całkowicie niezdolnej do pracy z powodu naruszenia sprawności organizmu powstałego przed ukończeniem 18. roku życia lub w trakcie nauki. Częściowa niezdolność do pracy ani stopnie niepełnosprawności nie uprawniają do renty socjalnej.

Definicja ustawowa: świadczenie rehabilitacyjne przysługuje po wyczerpaniu zasiłku chorobowego, gdy ubezpieczony jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja rokują odzyskanie zdolności do pracy. Przysługuje maksymalnie 12 miesięcy i nie łączy się z zasiłkiem chorobowym.

Zawał mięśnia sercowego nie jest ujęty w wykazie chorób zawodowych z rozporządzenia z 30.06.2009 r. Pozostałe wymienione jednostki (pylica, astma, alergiczny nieżyt nosa, zespół wibracyjny) figurują w tym wykazie.

Zgodnie z ustawą o emeryturach i rentach z FUS częściowo niezdolna do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji. Utrata zdolności do jakiejkolwiek pracy odpowiada całkowitej niezdolności do pracy.

W wykazie chorób zawodowych nie ma zawału mięśnia sercowego; wykaz nie obejmuje chorób układu krążenia. Zespół wibracyjny, alergiczny nieżyt nosa, pylice i astma oskrzelowa są w nim wymienione.

Za stały lub długotrwały uszczerbek na zdrowiu wskutek wypadku przy pracy lub choroby zawodowej przysługuje jednorazowe odszkodowanie. Renta wypadkowa przysługuje przy niezdolności do pracy, a nie za sam uszczerbek.

Zawał mięśnia sercowego nie figuruje w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia z 30.06.2009 r. Pozostałe wymienione choroby są w tym wykazie ujęte.

Art. 6 ust. 2 ustawy zasiłkowej wymienia jako równorzędne z niezdolnością do pracy: decyzję organu sanitarnego, pobyt w stacjonarnym zakładzie lecznictwa odwykowego lub leczenia uzależnień oraz badania dla kandydatów na dawców komórek, tkanek i narządów. Leczenie sanatoryjne nie znalazło się w tym katalogu, więc odpowiedź E jest właściwa.

Zgodnie z art. 18 ust. 3 ustawy zasiłkowej okoliczności uzasadniające przyznanie świadczenia rehabilitacyjnego stwierdza lekarz orzecznik ZUS. Komisja lekarska orzeka dopiero po wniesieniu sprzeciwu od tego orzeczenia.

Postępowanie rentowe wszczyna się na wniosek osoby zainteresowanej (ubezpieczonego) lub jej pełnomocnika. Lekarz leczący jedynie wystawia zaświadczenie o stanie zdrowia (OL-9), a pracodawca kompletuje dokumentację, ale wnioskodawcą jest ubezpieczony.

e-ZLA może wystawić każdy lekarz, lekarz dentysta, felczer po uzyskaniu od ZUS upoważnienia do wystawiania zaświadczeń lekarskich. Nie jest to zarezerwowane dla orzeczników ani specjalistów, a samo szkolenie bez upoważnienia nie wystarcza.

Art. 12 ustawy o emeryturach i rentach z FUS: częściowo niezdolna do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji. Całkowita niezdolność oznacza utratę zdolności do wykonywania jakiejkolwiek pracy.

Komisja lekarska ZUS orzeka w składzie trzyosobowym, wydaje orzeczenie, działa w oddziale ZUS i nie rozpatruje sprzeciwu wniesionego po terminie (chyba że Prezes ZUS przywróci termin). Fałszywe jest stwierdzenie, że jej członek może być jednocześnie lekarzem orzecznikiem, są to odrębne funkcje orzecznicze.

Od orzeczenia lekarza orzecznika ZUS przysługuje sprzeciw do komisji lekarskiej ZUS w ciągu 14 dni od doręczenia orzeczenia. Odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych przysługuje dopiero od decyzji organu rentowego.

Zasiłek chorobowy i świadczenie rehabilitacyjne z ubezpieczenia wypadkowego wynoszą 100% podstawy wymiaru, a jednorazowe odszkodowanie przysługuje przy stałym lub długotrwałym uszczerbku na zdrowiu (lub członkom rodziny zmarłego). Odpowiedź C jest błędna, bo świadczenia nie przysługują za okres, w którym zachowane jest prawo do wynagrodzenia.

Warunki z art. 57 ustawy o emeryturach i rentach z FUS to: niezdolność do pracy, wymagany okres składkowy i nieskładkowy oraz powstanie niezdolności w okresie ubezpieczenia lub w ciągu 18 miesięcy od jego ustania. Kryterium dochodowe (punkt 3) nie jest wymagane, dotyczy pomocy społecznej.

W papierowej wersji ZUS ZLA oryginał lekarz przekazywał do terenowej jednostki ZUS, pierwszą kopię otrzymywał ubezpieczony (który przekazywał ją płatnikowi), a drugą kopię lekarz przechowywał przez 3 lata. Dlatego prawidłowa jest odpowiedź C, a nie A, która dotyczy oryginału.

W razie zagubienia zaświadczenia lekarskiego lekarz, który je wystawił, na wniosek ubezpieczonego sporządza wypis z kopii tego zaświadczenia (kopia pozostaje w dokumentacji lekarza). Nie wystawia się nowego druku ani nie wydaje samej kopii czy kserokopii, gdyż kopia jest dokumentem, który lekarz ma obowiązek przechowywać.

Ustawa zasiłkowa dopuszcza wystawienie zaświadczenia na okres wcześniejszy niż 3 dni poprzedzające badanie wyłącznie przez lekarza psychiatrę, w razie stwierdzenia lub podejrzenia zaburzeń psychicznych ograniczających zdolność oceny własnego postępowania. Pozostałe wymienione osoby takich uprawnień nie mają.

Orzeczenie o celowości przekwalifikowania zawodowego ze względu na niezdolność do pracy w dotychczasowym zawodzie stanowi podstawę przyznania renty szkoleniowej (na 6 miesięcy, z możliwością przedłużenia). Renta z tytułu niezdolności do pracy wymaga orzeczenia o niezdolności do pracy, a nie o celowości przekwalifikowania.

Zgodnie z art. 58 ustawy emerytalno-rentowej dla osoby, która nie ukończyła 20 lat, warunek stażu uznaje się za spełniony przy łącznym okresie składkowym i nieskładkowym wynoszącym co najmniej 1 rok. Dłuższe okresy (2-5 lat) dotyczą starszych grup wiekowych.

Orzeczenia o stopniu niepełnosprawności wydają powiatowe i wojewódzkie zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności, a nie lekarze orzecznicy ZUS. Pozostałe wymienione orzeczenia (niezdolność do pracy, uszczerbek, związek z wypadkiem, potrzeba rehabilitacji) należą do kompetencji orzeczników ZUS.

Przy niezdolności do pracy powstałej przed ukończeniem 20. roku życia wymagany jest łączny okres składkowy i nieskładkowy wynoszący co najmniej 1 rok. Kolejne progi (2, 3, 4, 5 lat) odnoszą się do osób starszych, aż do 5 lat powyżej 30. roku życia.

Kod B oznacza niezdolność do pracy przypadającą w okresie ciąży. Niezdolność powstała po przerwie nieprzekraczającej 60 dni z powodu tej samej choroby oznaczana jest kodem A, nadużycie alkoholu kodem C, a gruźlica kodem D.

Dla osoby, która nie ukończyła 20. roku życia, warunek stażowy uznaje się za spełniony przy okresie składkowym i nieskładkowym wynoszącym co najmniej 1 rok. Wymóg 5 lat dotyczy osób, u których niezdolność powstała po 30. roku życia.

Zasiłek chorobowy przysługuje przez 182 dni, a w przypadku gruźlicy oraz niezdolności przypadającej w okresie ciąży przez 270 dni. Udar, zawał czy AIDS nie są wyodrębnione w ustawie i podlegają zasadzie 182 dni.

Wyłącznie lekarz psychiatra może wystawić zaświadczenie na okres wcześniejszy niż 3 dni przed badaniem, w razie stwierdzenia lub podejrzenia zaburzeń psychicznych ograniczających zdolność oceny własnego postępowania. Zgoda Prezesa ZUS ani decyzja kierownika placówki nie są tu przewidziane.

W ubezpieczeniu społecznym rolników (KRUS) zasiłek chorobowy przysługuje przez 180 dni, a gdy ubezpieczony nadal jest niezdolny do pracy, lecz rokuje odzyskanie zdolności, okres ten przedłuża się maksymalnie o dalsze 360 dni. Krótsze warianty (90, 180 dni) dotyczą innych instytucji, np. świadczenia rehabilitacyjnego w ZUS (12 miesięcy w okresach 3-miesięcznych).

Zgodnie z ustawą wypadkową jednorazowe odszkodowanie przysługuje ubezpieczonemu, który wskutek wypadku przy pracy lub choroby zawodowej doznał stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu. Niezdolność do pracy (czasowa czy całkowita) uprawnia do innych świadczeń (zasiłek chorobowy, renta wypadkowa), a stopień niepełnosprawności orzekają zespoły ds. orzekania o niepełnosprawności.

Art. 13 ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach z FUS: niezdolność do pracy orzeka się na okres nie dłuższy niż 5 lat. Dłużej (na stałe) orzeka się tylko wtedy, gdy według wiedzy medycznej nie ma rokowań odzyskania zdolności do pracy przed upływem tego okresu.

Art. 54 ust. 1 ustawy zasiłkowej pozwala ZUS cofnąć upoważnienie do wystawiania zaświadczeń lekarskich na okres nieprzekraczający 12 miesięcy od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna. Krótsze okresy nie wynikają z przepisów.

Kod B oznacza niezdolność do pracy przypadającą w okresie ciąży. Kod A dotyczy niezdolności po przerwie nieprzekraczającej 60 dni z powodu tej samej choroby, kod C nadużycia alkoholu, D gruźlicy, E choroby zakaźnej o okresie wylęgania powyżej 14 dni.

Zgodnie z art. 57 ustawy o emeryturach i rentach z FUS renta przysługuje, gdy niezdolność do pracy powstała w okresach ubezpieczenia (składkowych/nieskładkowych) albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ich ustania. Okresy 24 i 36 miesięcy nie są przewidziane w ustawie, a stopnie niepełnosprawności orzekają inne organy.

Podstawowy okres zasiłkowy wynosi 182 dni, ale w przypadku gruźlicy oraz niezdolności przypadającej w okresie ciąży wydłuża się do 270 dni. Odpowiedź 182 dni dotyczy sytuacji ogólnej, nie gruźlicy.

Zgodnie z ustawą z 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (oraz przepisami wykonawczymi dot. wystawiania ZUS ZLA) zaświadczenie wystawiano z dwiema kopiami: oryginał przesyłano do ZUS, pierwszą kopię otrzymywał ubezpieczony w celu przekazania płatnikowi składek, a drugą kopię przechowywał wystawiający lekarz przez 3 lata. Numer statystyczny choroby według ICD-10 wpisywano wyłącznie na oryginale i na drugiej kopii, natomiast pomijano go na pierwszej kopii, aby pracodawca nie poznał rozpoznania, co chroni tajemnicę lekarską. Dlatego prawidłowa jest odpowiedź B, a warianty obejmujące pierwszą kopię lub sam oryginał są sprzeczne z przepisem. Warto zaznaczyć, że pytanie odnosi się do papierowej formy zaświadczeń, obecnie zastąpionej przez e-ZLA, w którym płatnik również nie widzi numeru choroby.

Kod C oznacza niezdolność do pracy spowodowaną nadużyciem alkoholu (skutkuje utratą prawa do zasiłku za pierwsze 5 dni). Kod B dotyczy ciąży, D gruźlicy, E choroby zakaźnej o długim okresie wylęgania.

Orzeczenie o stopniu niepełnosprawności wydają powiatowe/wojewódzkie zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności, a nie lekarze orzecznicy ZUS, i nie służy ono ustalaniu świadczeń z FUS. Pozostałe wymienione orzeczenia (niezdolność do pracy, uszczerbek na zdrowiu, związek z wypadkiem, potrzeba rehabilitacji leczniczej) należą do kompetencji lekarza orzecznika ZUS.

Świadczenie rehabilitacyjne przysługuje osobie, która wyczerpała zasiłek chorobowy (182 lub 270 dni), jest nadal niezdolna do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja rokują odzyskanie zdolności do pracy. Punkt C jest sformułowany odwrotnie (brak rokowania wyklucza świadczenie i kieruje do renty), dlatego prawidłowe jest A+B.

Decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej stwierdzenia wydaje właściwy państwowy inspektor sanitarny (organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej). ZUS jedynie przyznaje świadczenia na podstawie tej decyzji.

Renta socjalna przysługuje, gdy naruszenie sprawności organizmu powstało przed 18. rokiem życia, w trakcie nauki przed 25. rokiem życia lub w trakcie studiów doktoranckich/aspirantury naukowej. Powstanie niezdolności w czasie zatrudnienia nie daje prawa do renty socjalnej, lecz ewentualnie do renty z tytułu niezdolności do pracy.

Dla lekarza orzecznika ZUS wiążące są decyzje inspekcji sanitarnej o chorobie zawodowej, ustalenia starosty o braku możliwości przekwalifikowania, prawomocne ustalenia o wypadku przy pracy oraz orzeczenia WKL o związku urazów z działaniami wojennymi. Orzeczenia lekarzy medycyny pracy (o zdolności do wykonywania pracy na stanowisku) nie mają mocy wiążącej w postępowaniu orzeczniczym ZUS.

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego decyzję stwierdzającą chorobę zawodową wydaje organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Instytut Medycyny Pracy pełni jedynie rolę jednostki orzeczniczej II stopnia wydającej orzeczenie lekarskie, a nie decyzję administracyjną.

Ubezpieczenie chorobowe obejmuje zasiłek chorobowy, świadczenie rehabilitacyjne, zasiłek wyrównawczy, macierzyński i opiekuńczy. Renta z tytułu niezdolności do pracy jest świadczeniem z ubezpieczenia rentowego, a nie chorobowego.

Zgodnie z ustawą zasiłek chorobowy przysługuje ubezpieczonemu, który stał się niezdolny do pracy z powodu choroby w czasie trwania ubezpieczenia chorobowego. Obywatelstwo nie ma znaczenia, decyduje podleganie ubezpieczeniu.

Kod A oznacza niezdolność do pracy powstałą po przerwie nieprzekraczającej 60 dni, spowodowaną tą samą chorobą, która była przyczyną niezdolności przed przerwą. Kod B dotyczy ciąży, kod C nadużycia alkoholu, kod D gruźlicy.

Zasiłek wyrównawczy przysługuje ubezpieczonemu będącemu pracownikiem, którego wynagrodzenie uległo obniżeniu wskutek stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu. Jednorazowe odszkodowanie jest świadczeniem za sam uszczerbek, a nie wyrównaniem obniżonego wynagrodzenia.

Od orzeczenia powiatowego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności odwołanie przysługuje do wojewódzkiego zespołu, a od jego orzeczenia do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych. Komisje lekarskie ZUS działają w odrębnym systemie orzeczniczym.

Zgodnie z ustawą o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, po nowelizacji obowiązującej od 1 stycznia 2022 r., miesięczny zasiłek chorobowy wynosi 80% podstawy wymiaru zasiłku również za okres pobytu w szpitalu, ponieważ uchylono art. 11 ust. 1a przewidujący obniżoną stawkę 70%. Odpowiedź B (70%) była prawidłowa jedynie w stanie prawnym sprzed 2022 r., stąd rozbieżność recenzentów i obecność tej wartości w starszych kluczach odpowiedzi. Stawka 100% dotyczy wyłącznie niezdolności do pracy w okresie ciąży, wskutek wypadku w drodze do pracy lub z pracy oraz poddania się badaniom dla kandydatów na dawców komórek, tkanek i narządów, więc opcja E nie jest ogólną regułą. Wartości 65% i 90% nigdy nie występowały w tych przepisach. Według aktualnego stanu prawnego prawidłowa jest odpowiedź C.

Ustawa o rehabilitacji zawodowej i społecznej stanowi, że orzeczenie lekarza orzecznika ZUS o niezdolności do samodzielnej egzystencji jest traktowane na równi z orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Orzeczenie o całkowitej niezdolności do pracy (bez niezdolności do samodzielnej egzystencji) odpowiada stopniowi umiarkowanemu, a częściowa niezdolność - lekkiemu.

Art. 13 ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach z FUS: niezdolność do pracy orzeka się na okres nie dłuższy niż 5 lat, a na okres dłuższy, jeżeli według wiedzy medycznej nie ma rokowań odzyskania zdolności do pracy przed upływem tego okresu. Pozostałe warianty (8, 10, 15 lat) nie mają podstawy ustawowej.

Zgodnie z art. 8 ustawy o emeryturach i rentach z FUS okresy ubezpieczenia za granicą uwzględnia się, jeżeli tak stanowią umowy międzynarodowe (oraz przepisy koordynacji UE). Nie dotyczy to zatem wyłącznie krajów UE ani nie jest to zasada bezwarunkowa.

To ustawowa definicja umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. Stopień znaczny dotyczy osób niezdolnych do pracy lub zdolnych do pracy tylko w warunkach chronionych, wymagających stałej lub długotrwałej opieki i pomocy w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji.

Zgodnie z art. 14 ust. 2a ustawy o emeryturach i rentach sprzeciw wnosi się do komisji lekarskiej ZUS za pośrednictwem właściwej jednostki organizacyjnej ZUS, w terminie 14 dni od doręczenia orzeczenia. Prezes ZUS nie rozpatruje sprzeciwu, może jedynie zgłosić zarzut wadliwości orzeczenia.

Zasiłek pielęgnacyjny jest świadczeniem rodzinnym wypłacanym na podstawie ustawy o świadczeniach rodzinnych, a nie świadczeniem z ubezpieczenia chorobowego. Zasiłek chorobowy, opiekuńczy, wyrównawczy, macierzyński i świadczenie rehabilitacyjne to świadczenia z ubezpieczenia w razie choroby i macierzyństwa.

Zasiłek opiekuńczy z tytułu opieki nad chorym dzieckiem niepełnosprawnym (legitymującym się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności lub o niepełnosprawności ze wskazaniami stałej opieki) w wieku powyżej 14 do 18 lat przysługuje przez okres nie dłuższy niż 30 dni w roku kalendarzowym. Limit 60 dni dotyczy zdrowego lub chorego dziecka do lat 14, a 14 dni innych członków rodziny.

Zgodnie z ustawą o ubezpieczeniu społecznym rolników Rada Ubezpieczenia Społecznego Rolników liczy 25 członków powoływanych przez ministra właściwego do spraw rozwoju wsi na wniosek organizacji rolniczych i związków zawodowych rolników. Pozostałe liczebności nie odpowiadają przepisom.

Zgodnie ze wskazówkami metodycznymi stanowiącymi załącznik do rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z 30 maja 1996 r. w sprawie przeprowadzania badań lekarskich pracowników (z późniejszymi zmianami, w tym nowelizacją z 2020 r.), przy pracach związanych z posługiwaniem się bronią badania okresowe przeprowadza się co 5 lat, natomiast u pracowników po ukończeniu 60. roku życia częstotliwość skraca się do 30 miesięcy. Opcja E (5 lat) odnosi się do ogólnej częstotliwości badań u młodszych pracowników i stanowi typowy dystraktor, koresponduje też z 5-letnim cyklem badań posiadaczy pozwolenia na broń do ochrony osobistej według ustawy o broni i amunicji. Pozostałe przedziały (6-12 miesięcy, 1-2 lata, 2-4 lata) dotyczą innych czynników narażenia wymienionych w tabeli wskazówek metodycznych, nie zaś pracy z bronią. Prawidłowa odpowiedź to zatem C.

Art. 22 ust. 2 ustawy wypadkowej stanowi, że odmowa przyznania świadczeń z powodu nieprzedstawienia protokołu powypadkowego lub karty wypadku następuje w drodze decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Nie jest to postanowienie ani orzeczenie lekarza orzecznika, ponieważ rozstrzygnięcie dotyczy prawa do świadczenia, a decyzje wydaje ZUS jako organ, nie osobiście Prezes.

Zgodnie z art. 3 ust. 6 ustawy wypadkowej za zbiorowy wypadek przy pracy uważa się wypadek, któremu w wyniku tego samego zdarzenia uległy co najmniej dwie osoby. Większe liczby dotyczą innych klasyfikacji zdarzeń, nie definicji ustawowej.

Orzeczenie lekarza orzecznika ZUS o stałym lub długotrwałym uszczerbku na zdrowiu zawiera opis naruszenia sprawności organizmu, procentowe ustalenie stopnia uszczerbku oraz numer pozycji z tabeli oceny procentowej. Odpowiedzi cząstkowe pomijają jeden z obligatoryjnych elementów, a opinia konsultanta nie jest elementem samego orzeczenia.

W systemie orzeczniczym służb mundurowych II grupę inwalidztwa ustala się funkcjonariuszom całkowicie niezdolnym do służby i jednocześnie częściowo niezdolnym do pracy. I grupa to całkowita niezdolność do służby i do pracy, a III grupa to całkowita niezdolność do służby przy zachowanej zdolności do pracy.

Zgodnie z art. 6c ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej nadzór nad orzekaniem o niepełnosprawności i o stopniu niepełnosprawności sprawuje Pełnomocnik Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych. Wojewoda i starosta organizują pracę zespołów orzekających, ale nadzór merytoryczny należy do Pełnomocnika.

Biegłych sądowych ustanawia prezes sądu okręgowego na okres 5 lat, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości w sprawie biegłych sądowych. Izby lekarskie jedynie opiniują kandydatów, nie prowadzą listy biegłych.

I grupę inwalidztwa żołnierzy ustala się osobom całkowicie niezdolnym do służby i jednocześnie całkowicie niezdolnym do pracy. Pozostałe warianty odpowiadają II grupie (całkowita niezdolność do służby i częściowa do pracy) oraz III grupie (całkowita niezdolność do służby przy zdolności do pracy).

Art. 7 ustawy o emeryturach i rentach z FUS zalicza do okresów nieskładkowych okresy niewykonywania pracy z powodu pobierania zasiłku i świadczenia przedemerytalnego. Czynna służba wojskowa w WP, służba w BOR, osadzenie za działalność polityczną oraz okres pobierania zasiłku macierzyńskiego są okresami składkowymi.